Και φτάσαμε αισίως στην αφορμή για την οποία ξεκίνησε το blog, από που μου ήρθε η ιδέα δηλαδή. Κάποια στιγμή στο σπίτι έβαλα να δούμε το 'Hulmerist' του Morrissey με την (κρυφή) σιγουριά ότι θα σας αρέσει - ουσιαστικά σου αρέσει Άγγελε, μιας και ο Κωστής είναι μικρός για κάτι τέτοιο (συν το ότι δεν γνωρίζει αγγλικά). Δεν έριξες βλέμμα. Εκνευρίστηκα. Λέω πως μπορεί στα 15 του να μην τον αγγίζουν οι στίχοι του Moz, η μελαγχολία της μουσικής; Θυμήθηκα πως ένοιωθα εγώ ακριβώς στην ίδια ηλικία. Και μετά σε δικαιολόγησα και κατάλαβα τι φταίει. Πέρα από το ότι τα ερεθίσματα της κάθε εποχής είναι διαφορετικά, σημαντικότερη αιτία είναι το ότι έχω πολλούς δίσκους. Πάρα πολλούς δίσκους, με συνέπεια να μην ξέρουν τα παιδιά από που (και γιατί να έπρεπε κιόλας;) ν'αρχίσουν να τους ψάχνουν. Γι'αυτούς είναι μια συμπαγής μάζα, ένα δωμάτιο-αποθήκη, ούτε εξώφυλλα, ούτε συναισθήματα, ούτε τίποτα. Και λέω κάτι πρέπει να κάνω γι'αυτό και δημιουργήθηκε το 'Songs For My Sons'. Οι Smiths είναι το σπουδαιότερο rock συγκρότημα των τελευταίων 30 χρόνων γιατί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έλαμψαν και κάηκαν (διαλύθηκαν δηλαδή) σαν νόβα. Άφησαν πίσω τους μερικούς απ'τους ωραιότερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ και μερικά τραγούδια που θα τροφοδοτούν με μαγεία τους έφηβους όλων των εποχών. Το 'There Is A Light That Never Goes Out' είναι για πολλούς το καλύτερό τους τραγούδι. Δεν σας το χαλάω προσπαθώντας να εξηγήσω το πως μιλάει μέσα σου, απλώς παραθέτω το video-clip με τους στίχους (δεν υπάρχει άλλο, επίσημο, μιας και δεν βγήκε σε single παρά μόνο αφού το συγκρότημα είχε διαλυθεί) για να το απολαύσετε έτσι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου