Ήταν θέμα χρόνου να σας γράψω και για κάτι ελληνικό. Ας ξεκινήσω λοιπόν λέγοντάς σας ότι ευτύχησα να μεγαλώσω σε μιαν εποχή που το ελληνικό τραγούδι δεν ήταν ημίγυμνα κορίτσια σε τηλεοπτικά show, αχ, βαχ και σαχλαμάρες. Είχε ψυχή, στίχους που μιλούσαν μέσα σου και μουσική που ήταν τέχνη. Ήμουν μικρότερος απ'την ηλικία του Κωστή όταν ήρθα σε επαφή με τον Νίκο Ξυλούρη, τον οποίο λάτρευε και η μαμά αλλά και ο μπαμπάς μου (αυτός νομίζω μόνο λόγω της κοινής τους κρητικής καταγωγής, κατά τ'άλλα ο τραγουδιστής ήταν αριστερός και επαναστάτης ενώ ο παππούς σας δεξιός και αστυνομικός - θα τα καταλάβετε αυτά καλύτερα μεγαλώνοντας). Πολλά τα τραγούδια του που μου άρεσαν, κάποια ζωηρά όπως το 'Αυτό Τον Κόσμο Τον Καλό' που άκουγαν η γιαγιά Ζωή μαζί με την θεία την Ευτυχία τα καλοκαίρια στο χωριό από ένα τοσοδά κασετοφωνάκι όσο εγώ έπαιζα στην αυλή ή καθόμουν μαζί τους στην κουζίνα την ώρα που αυτές λέγανε ιστορίες για τους χειμώνες που περνούσαν χωριστά, και κάποια μελαγχολικά τα οποία με συγκινούσαν χωρίς να πολυκαταλαβαίνω το γιατί. Το πιο ξεχωριστό απ'όλα ήταν το 'Παλληκάρι Στα Σφακιά' ή αλλιώς 'Έβαλε Ο Θεός Σημάδι'. Οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου είναι ένα μικρό αριστούργημα, το ίδιο και η μουσική του μεγάλου Σταύρου Ξαρχάκου. Υπήρχε στον δίσκο 'Συλλογή' που κυκλοφόρησε το 1974.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου