Del Shannon - Runaway

Με θυμάμαι να πηγαίνω στο δημοτικό ακόμα και να παθιάζομαι με το 'Runaway' του Del Shannon - το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Charles Weedon Westover. Είναι αυτή η ανεξήγητη χημεία που έχει κανείς στην ζωή του με διάφορα τραγούδια. Προφανώς και το συγκεκριμένο έχει κάτι που άγγιξε και εξακολουθεί να αγγίζει πολύ κόσμο, μιας και έγινε τεράστια επιτυχία το 1961 που κυκλοφόρησε ενώ έχει μία θέση και στα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών σύμφωνα με το έγκριτο περιοδικό Rolling Stone, αλλά στην δική μου καρδιά βρέθηκε μέσα από το soundtrack του 'Γρανίτα Από Λεμόνι' νούμερο... κάτι, μιας και μετά την επιτυχία της πρώτης ταινίας ακολούθησαν και άλλες συνέχειές της. Τον δίσκο τον ξαναγόρασα πρόσφατα και είναι αυτός με το γυμνό ζευγάρι στο εξώφυλλο που σας έδωσα για να εξοικειωθείτε (επιτέλους) με τα βινύλια.

Moloko - Sing It Back (Boris Musical Mix)

Οι Moloko - προσοχή στην προφορά! - αποτελούνταν από τον Mark Brydon και την εκκεντρική Roisin Murphy - για την οποία θα επανέλθω με κάτι από την σόλο καριέρα της, μιας και την αγαπώ πολύ και εγώ αλλά και η μαμά. Το 'Sing It Back' υπήρχε στο δεύτερο album τους 'I Am Not A Doctor' που βγήκε το 1988 αλλά κατάφερε να γίνει τεράστια επιτυχία χάρη στο remix του Boris Dlugosch έναν χρόνο αργότερα. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως μπορεί μία σύνθεση να μοιάζει άχρωμη, άοσμη και άγευστη στην κανονική της εκτέλεση αλλά με μία διαφορετική προσέγγιση ενός άλλου παραγωγού να λάμψει και να μεταμορφωθεί σε super hit! Θεωρώ ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα χορευτικά τραγούδια όλων των εποχών και είναι ταυτόχρονα και pop και disco και house και... καλοκαίρι - στα συν το απλό αλλά κεφάτο βιντεάκι με την Roisin να χορεύει παθιασμένα!

Aretha Franklin - I Say A Little Prayer

Ακούγοντας μία ερμηνεύτρια σαν Aretha Franklin - έχει το παρατσούκλι queen of soul - αναλογίζεται κανείς πόσο ντροπιαστικό είναι κάποιοι άνθρωποι σήμερα να αυτοαποκαλούνται τραγουδιστές βάζοντας τον εαυτό τους στην ίδια κατηγορία με εκείνη. Γεννήθηκε το 1942, κέρδισε 20 βραβεία Grammy - μεταξύ άλλων - μέχρι σήμερα (όχι ότι τα βραβεία σημαίνουν απαραίτητα κάτι) και θεωρείται κάτι σαν ζωντανός θρύλος. Έχει άπειρα τραγούδια που λατρεύω αλλά η γνωριμία σας μαζί της νομίζω ότι θα γίνει πιο γλυκά με την διασκευή της στο 'I Say A Little Prayer' που ερμήνευσε πρώτη η Dionne Warwick (άλλη τεράστια τραγουδίστρια) αλλά έμεινε στην συλλογική συνείδηση από την δική της φωνή. Εμβληματικό τραγούδι, ιστορική ερμηνεία, το ακούς και ζεσταίνεσαι μέσα σου. Ίσως γι'αυτό λένε αυτό το μουσικό είδος... soul.

Kansas - Dust In The Wind

Μιλούσα με την Εύα (του Χάρη) προχθές και της έλεγα για το blog αυτό και μου έλεγε "ε, θα τους βάλεις φαντάζομαι και όλα τα κλασικά" - και άρχισε να μου αραδιάζει τίτλους και συγκροτήματα. Είχε δίκιο. Υπάρχουν τραγούδια που, διόλου τυχαία προφανώς, άντεξαν στον χρόνο και τραγουδήθηκαν από μικρούς και μεγάλους, σε σχολεία, κρεβατοκάμαρες και παραλίες. Το 'Dust In The Wind' των Αμερικανών Kansas είναι σίγουρα ένα απ'αυτά. Υπήρχε στο album τους 'Point Of Now Return' που βγήκε το 1977 και υπήρξε το μοναδικό τους top-10 στην πατρίδα τους. Νομίζω ότι αυτό που έκανε το τραγούδι να αντέξει στον χρόνο είναι η όμορφη μελωδία του στην κιθάρα και η φράση του ρεφρέν "all we are is dust in the wind" - κοινώς, ματαιότης ματαιοτήτων... Να γκουγκλάρετε και τους στίχους, ειδικά σε τέτοια τραγούδια είναι απαραίτητο.

Kiss - I Was Made For Loving You

Η γιαγιά Ζωή από όταν ήμουν παιδάκι ακόμα συνήθιζε να με πηγαίνει σινεμά - από κάτι κιτς ινδικά μελό σ'έναν κινηματογράφο στην Αγίου Δημητρίου, μέχρι κάτι θρίλερ σ'έναν που ήταν μετά την στάση Λοιμωδών (ούτε που θυμάμαι πως λεγότανε). Σ'αυτόν τον τελευταίο κάποια στιγμή το 1981 είχαμε δει την ταινία 'Endless Love' με την Brooke Shields, η οποία εκείνη την εποχή θεωρούνταν και ήταν το πιο ωραίο κορίτσι/star - και ήμουν κι εγώ τσιμπημένος μαζί της όπως εκατομμύρια άλλοι σ'όλον τον κόσμο. Σε μια σκηνή το αγόρι της μαλώνει με τους δικούς του - δεν έχω ξαναδεί την ταινία από τότε, ό,τι θυμάμαι - και ανεβαίνει στο δωμάτιό του και βάζει τέρμα το τραγούδι αυτό. Ε, το αγάπησα αμέσως. Το 'I Was Made For Loving You' ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του rock συγκροτήματος Kiss - οι οποίοι είχαν το χαρακτηριστικό μακιγιάζ που βλέπετε στις φωτογραφίες και το οποίο για δεκαετίες δεν αποχωρίζονταν ποτέ, δημιουργώντας έναν μύθο γύρω από το πως μοιάζουν στην πραγματική ζωή, μιας και δεν τους είχε δει ποτέ κανείς χωρίς αυτό (μέχρι πριν από κάποια χρόνια) - ήταν το φλερτ τους με την μουσική disco η οποία τότε ήταν στα πολύ πάνω της και υπήρχε στο album τους 'Dynasty' που βγήκε το 1979.

The Associates - Party Fears Two

Οι Associates είναι ένα ακόμη από τα συγκροτήματα που χαρακτήρισαν την μουσική της δεκαετίας του 80 αλλά και τα μουσικά μου γούστα. Ξεκίνησαν από την πατρίδα τους την Σκωτία το 1977 σαν ντουέτο που αποτελούνταν από τον Billy MacKenzie (φωνή) και τον Alan Rankine (μουσική) - ο τελευταίος εγκατέλειψε το σχήμα το 1982 αλλά επέστρεψε το 1993 στην επανένωσή τους. Αυτό που τους έκανε πραγματικά ξεχωριστούς ήταν η φωνή του τενόρου τραγουδιστή τους, η οποία είχε τεράστιο εύρος. Ο Billy MacKenzie ταυτόχρονα με τους Associates του αλλά και αργότερα στην εποχή της σόλο καριέρας του συνεργάστηκε με συγκροτήματα όπως οι Yello και οι Apollo 440 αφήνοντας πίσω του αριστουργηματικά τραγούδια. Ήταν ένα πλάσμα σπάνιας ευαισθησίας και είμαστε ευγνώμονες που ήρθε στην ζωή και άγγιξε τις ψυχές τόσων πολλών ανθρώπων, με τόσο διαφορετικούς τρόπους. Έκοψε μόνος το νήμα της ζωής του τον Γενάρη του 1997. Εδώ είναι η (θρυλική) παρουσίαση της μοναδικής top-10 επιτυχίας τους στα βρετανικά charts 'Party Fears Two' στο 'Top Of The Pops'.

Rufus & Chaka Khan - Ain't Nobody

Αυτό είναι πιθανότατα το πιο αγαπημένο τραγούδι της μαμάς. Αυτό θα έπρεπε να φτάνει σαν σχόλιο για να σας κάνει να το προσέξετε - άσε που το ξέρετε ήδη πολύ καλά - και φυσικά να αρχίσετε τις ερωτήσεις "πως και δεν είναι κάτι από Duran Duran;" και τέτοια. Η αλήθεια είναι πως η μαμά έχει μεγάλη αδυναμία στην μουσική soul και το συγκεκριμένο τραγούδι, από τότε που τα φτιάξαμε ακόμα, το λάτρευε και το χόρευε πάντα με το ίδιο πάθος, με τον ίδιο τρόπο (και με κλειστά μάτια, γεγονός που μ'έκανε να την πειράζω και αυτή να τσατίζεται). Η εικόνα της να το χορεύει στην L'Apogee - η πρώτη μεγάλη discotheque (κάτι σαν club της εποχής - τέλη δεκαετίας 80) που δούλεψα στην ζωή μου - είναι τυπωμένη βαθιά στο μυαλό μου. Το 'Ain't Nobody' κυκλοφόρησε το 1983 και υπήρχε στο τελευταίο album που έβγαλε η Chaka Khan με το συγκρότημα με το οποίο συνεργάζονταν από την δεκαετία του 70, τους Rufus. Η φωτογραφία της που διάλεξα είναι παλιότερη απ'το τραγούδι αλλά την έβαλα για να δείτε ότι υπήρξε κορμάρα [πριν γίνει η γεματούλα κυρία που βλέπετε στο video-clip...

Bjork - Human Behavior

Bjork άκουσα για πρώτη φορά όταν συμμετείχε ακόμα στους Sugarcubes - το συγκρότημά που έφτιαξε στην πατρίδα της την Ισλανδία το 1986 και κράτησε μέχρι το 1992 -, και δεν σας κρύβω ότι δεν μου άρεσε καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα, με εκνεύρισε α-πί-στευ-τα και η φωνή της αλλά και οι γκριμάτσες που έκανε όταν τραγουδούσε. Το 1993 άκουσα το πρώτο σόλο single της 'Human Behavior' σε παραγωγή του Nellee Hooper, μεγάλη μου συμπάθεια από την συνεργασία του με τους Soul II Soul. Εντυπωσιάστηκα και με το τραγούδι αλλά και με το video-clip του σε σκηνοθεσία του Michel Gondry - καταπληκτικός σκηνοθέτης, την δουλειά του οποίο έχω συγκεντρωμένη σε ένα συλλεκτικό dvd (αν σας άρεσε αυτό δηλαδή, πείτε μου να το δούμε κάποια στιγμή). Λίγο καιρό μετά κυκλοφόρησε και το ντεμπούτο σόλο album της με τίτλο... 'Debut', ένα από τα καλύτερα που έχω ακούσει στην ζωή μου.

Marvin Gaye - What's Going On

Πόλεμοι, ρατσισμός, βία, αβεβαιότητα για το αύριο - όλα αυτά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού - και στην μέση ο super-star της soul Marvin Gaye. Είναι το ταραχώδες 1970, χρονιά που γεννήθηκα και χρονιά κοινωνικοπολιτικών ζυμώσεων - για να μην σας μπερδεύω, με μια λέξη αλλαγών. Αν άλλαξαν τα πράγματα από τότε; Μάλλον όχι, και αυτό έχει να κάνει με την ανθρώπινη φύση. Το 'What's Going On' του τεράστιου αυτού τραγουδιστή που έφυγε τόσο άδικα από την ζωή το 1984 από το χέρι του πατέρα του μετά από έναν καβγά (γεγονός σκληρό, το ξέρω, αλλά σας το λέω για να ξέρετε δύο πράγματα γι'αυτόν το μύθο) έφτασε στα χέρια του μέσω του Renaldo Benson των Four Tops (μεγάλο έγχρωμο συγκρότημα) και αυτός αφού πρόσθεσε αρκετά δικά του στοιχεία το κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα και ήταν η μεγάλη επιτυχία (έφτασε στο #2 των αμερικάνικων charts) του ομώνυμου album του.

Pet Shop Boys - Heart

Φυσικά και θα έβαζα κάτι από Pet Shop Boys, τι νομίζατε, το ξέχασα; Και ο λόγος που διάλεξα το 'Heart' είναι γιατί όταν σου έβαλα Άγγελε το video-clip του όταν ήσουν πιο μικρός, είχες τρομοκρατηθεί από τον (αστείο θα έλεγα) Κόμη Δράκουλα του αγαπημένου ηθοποιού Ian McKellen - τον οποίο γνωρίζεις πλέον (και εσύ Κωστή) ως Μαγκνέτο από το X-Files και ως Γκάνταλφ από το 'Lord Of The Rings'. Κατά τ'άλλα πρόκειται για το τέταρτο και τελευταίο #1 του συγκροτήματος στην πατρίδα τους την Μεγάλη Βρετανία, αρχικά ήταν να το δώσουν να το τραγουδήσει η Hazell Dean (διάσημη στα eighties) ή η Madonna και πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδι της δεκαετίας. Για τον Neil Tennant και τον Chris Lowe θα τα ξαναπούμε πολλές φορές γιατί αποτελούν τεράστιο κεφάλαιο στην pop μουσική αλλά και στην ζωή μου.

The Knife - Heartbeats

Από τα πράγματα που δεν ξέρετε για μένα - θα πρόσθετα παραδόξως αλλά μετά σκέφτηκα ότι πέρα από τα 5-6 κολλήματά μου, στην πραγματικότητα δεν ξέρετε πολλά πράγματα για τα μουσικά μου γούστα - είναι ότι έχω αδυναμία στην σκανδιναβική pop. Οι Knife από την Σουηδία είναι ένα καλό παράδειγμα. Πρόκειται για ένα ντουέτο που φτιάχτηκε το 1999 και αποτελείται από τον Olof Dreijer και την Karin Dreijer Andersson - η τελευταία μετράει στο ενεργητικό της αρκετές συνεργασίες με τους Royksopp, επίσης Σκανδιναβοί, από την Νορβηγία, και το προσωπικό της project Fever Ray. Χαρακτηριστικό του ήχου τους οι όμορφες ηλεκτρονικές μελωδίες (οι οποίες τα τελευταία χρόνια έγιναν αρκετά δυσνόητες, έως κουραστικές) και τα ιδιαίτερα, σχεδόν απόκοσμα, φωνητικά. Πρώτη φορά γνώρισαν επιτυχία με τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο 'Deep Cuts' το 2003, απ'όπου και το single τους 'Heartbeats' με το cool βιντεάκι με τα skates. Το τραγούδι διασκεύασε ο Jose Gonzales και η δική του εκτέλεση έγινε hit χάρη στην τηλεοπτική διαφήμιση στην οποία ακούγονταν (για την Sony Bravia με τα χιλιάδες πολύχρωμα μπαλάκια στους δρόμους, θυμάστε;).
Σήμερα έχουμε (είχαμε πια) Πάσχα! Χρόνια πολλά λεβέντες μου!!!!

Μάνος Χατζιδάκις - Κεμάλ

Σήμερα είναι Μεγάλο Σάββατο και ήθελα να σας βάλω οπωσδήποτε κάτι από τον Μάνο Χατζιδάκι. Τον θεωρώ τον μεγαλύτερο Έλληνα συνθέτη, ένα τεράστιο κεφάλαιο στην μουσική και στην αισθητική αυτού του τόπου τα τελευταία 60 χρόνια. Δεν ήθελα να σας βάλω κάτι βαρύ και δυσνόητο, δεν ήθελα όμως κιόλας να αρκεστώ σε ένα από τα πολλά, καλά, κινηματογραφικά του, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη ας πούμε. Κατέληξα στον 'Κεμάλ' γιατί έχει να πει μια ιστορία, συν του ότι σας είναι οικείο από μία περσινή σχολική γιορτή (ίσως και από κάποιες παλιότερες). Κάτι που θα καταλάβετε κι οι δυο σας προσέχοντας τους στίχους του, επίσης τεράστιου, συνεργάτη του επί σειρά ετών και επιστήθιου φίλου του, Νίκου Γκάτσου. Είναι η ιστορία του νεαρού Κεμάλ, ο οποίος είναι απόγονος του Σεβάχ του Θαλασσινού. Ξεκινάει και τελειώνει με απαγγελία του Μάνου ενώ στο τραγούδι ακούγεται η Αλίκη Καγιαλόγλου. Αρχικά υπήρχε στον αγγλόφωνο album 'Reflections' που ηχογραφήθηκε στην Νέα-Υόρκη και κυκλοφόρησε το 1970 αλλά 23 χρόνια αργότερα συμπεριλαμβάνεται αυτή η εκτέλεση στον δίσκο 'Αντικατοπτρισμοί' που βγήκε στη δική του δισκογραφική εταιρία, τον περίφημο Σείριο. Επειδή σαν παιδιά μου που είστε σας ξέρω καλά, θεωρώ δεδομένο ότι τώρα ή στο μέλλον θα ερωτευτείτε την μουσική του και θα αρχίσετε να ανακαλύπτετε τους κρυμμένους θησαυρούς της, οι οποίοι θα σας συντροφεύουν σε όλη σας την ζωή - και αυτό δεν είναι υπερβολή.

King Crimson - Epitaph

Οι Βρετανοί King Crimson φτιάχτηκαν 2 χρόνια πριν γεννηθώ και ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο album τους 'In The Court Of The Crimpson King'. Εκεί μέσα υπήρχε και το τραγούδι τους 'Epitaph' το οποίο θεωρείται (όχι άδικα) ένα progressive rock - έτσι χαρακτηρίζεται ο ήχος τους - αριστούργημα, μελαγχολικό με λίγο σουρεαλιστικούς, μηδενιστικούς θα έλεγα, στίχους. Δεν θυμάμαι πότε το άκουσα πρώτη φορά - πιτσιρικάς ήμουν - αλλά θυμάμαι την εντύπωση που μου έκανε η μουσική κι εκείνο το "yes i feel tomorrow i'll be crying". Δεν περιμένω να το καταλάβετε τώρα (αν και ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να αποτελέσει την αφορμή να ψαχτείτε σ'ένα εντελώς διαφορετικό μουσικό είδος, το οποίο δεν γνωρίζω καλά ούτε κι εγώ) απλώς μου φάνηκε ταιριαστό να το βάλω σήμερα Μεγάλη Παρασκευή - ή Good Friday όπως ανακάλυψες ότι λέγεται στα αγγλικά το πρωί Άγγελε.

Kate Bush - Running Up That Hill

Αυτό είναι παραγγελιά της μαμάς σας - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα βλέπατε κάτι από Kate Bush στα (πολύ) κοντά. Φέτος η Βρετανίδα τραγουδοποιός κάνει μια μίνι περιοδεία στην Αγγλία 35 ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία, γεγονός που δεν άφησε ασυγκίνητους τους απανταχού μουσικόφιλους οι οποίοι αγόρασαν τα εισιτήρια μέσω διαδικτύου μέσα σε λίγα μόλις λεπτά! Δεν πρόλαβα (φυσικά) να αγοράσω αλλά έχω το νου μου - ας είναι καλά το eBay! Το 'Running Up That Hill' κυκλοφόρησε το 1985 και ήταν το πρώτο single μέσα από το album της 'Hounds Of Love' αλλά και το πρώτο της βινύλιο που αγόρασα. Έγινε τεράστια επιτυχία - η δεύτερη μεγαλύτερη στην καριέρα της - και μέχρι σήμερα γνωρίζει άπειρες επανεκτελέσεις (διασκευές δηλαδή) αλλά και remixes από κάθε επίδοξο παραγωγό. Το αυθεντικό είναι ποιητική, αιθέρια pop που δεν έμοιαζε ούτε και μοιάζει με κάτι άλλο που έχετε ακούσει και σας βοηθήσει να καταλάβετε εύκολα γιατί η δημιουργός του θεωρείται σαν μία από τις πιο επιδραστικές γυναίκες στην ιστορία της μουσικής.

The Smiths - There Is A Light That Never Goes Out

Και φτάσαμε αισίως στην αφορμή για την οποία ξεκίνησε το blog, από που μου ήρθε η ιδέα δηλαδή. Κάποια στιγμή στο σπίτι έβαλα να δούμε το 'Hulmerist' του Morrissey με την (κρυφή) σιγουριά ότι θα σας αρέσει - ουσιαστικά σου αρέσει Άγγελε, μιας και ο Κωστής είναι μικρός για κάτι τέτοιο (συν το ότι δεν γνωρίζει αγγλικά). Δεν έριξες βλέμμα. Εκνευρίστηκα. Λέω πως μπορεί στα 15 του να μην τον αγγίζουν οι στίχοι του Moz, η μελαγχολία της μουσικής; Θυμήθηκα πως ένοιωθα εγώ ακριβώς στην ίδια ηλικία. Και μετά σε δικαιολόγησα και κατάλαβα τι φταίει. Πέρα από το ότι τα ερεθίσματα της κάθε εποχής είναι διαφορετικά, σημαντικότερη αιτία είναι το ότι έχω πολλούς δίσκους. Πάρα πολλούς δίσκους, με συνέπεια να μην ξέρουν τα παιδιά από που (και γιατί να έπρεπε κιόλας;) ν'αρχίσουν να τους ψάχνουν. Γι'αυτούς είναι μια συμπαγής μάζα, ένα δωμάτιο-αποθήκη, ούτε εξώφυλλα, ούτε συναισθήματα, ούτε τίποτα. Και λέω κάτι πρέπει να κάνω γι'αυτό και δημιουργήθηκε το 'Songs For My Sons'. Οι Smiths είναι το σπουδαιότερο rock συγκρότημα των τελευταίων 30 χρόνων γιατί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έλαμψαν και κάηκαν (διαλύθηκαν δηλαδή) σαν νόβα. Άφησαν πίσω τους μερικούς απ'τους ωραιότερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ και μερικά τραγούδια που θα τροφοδοτούν με μαγεία τους έφηβους όλων των εποχών. Το 'There Is A Light That Never Goes Out' είναι για πολλούς το καλύτερό τους τραγούδι. Δεν σας το χαλάω προσπαθώντας να εξηγήσω το πως μιλάει μέσα σου, απλώς παραθέτω το video-clip με τους στίχους (δεν υπάρχει άλλο, επίσημο, μιας και δεν βγήκε σε single παρά μόνο αφού το συγκρότημα είχε διαλυθεί) για να το απολαύσετε έτσι.

Beyoncé feat. Jay-Z - Crazy In Love

Προσπαθώ - τουλάχιστον στα πρώτα posts - να κάνω ένα πέρασμα από διάφορα μουσικά είδη και ακούγοντάς τα εσείς να βρείτε τι σας ταιριάζει, τι είναι του γούστου σας. Είναι όμως και κάποια τραγούδια σαν κι αυτό που είμαι σίγουρος από πριν ότι θα σας ενθουσιάσει. Κυρίως λόγω του video-clip του (υπάρχει Θεός! - lol).  Το' Crazy In Love' της Beyoncé κυκλοφόρησε το 2003, ήταν το πρώτο της solo single μετά την (προσωρινή) αποχώρισή της από τις Destiny's Child, χρησιμοποιούσε sample (ένα μικρό ηχητικό απόσπασμα δηλαδή) από το 'Are You My Woman' των Chi-Lites και σαν καλεσμένο στο rap μέρος του είχε τον super-star Jay-Z, μετέπειτα σύζυγό της. Όχι απλώς έγινε επιτυχία και υπήρξε η αφορμή για την έκρηξη της r'n'b μουσικής σε χώρες σαν και τη δική μας αλλά ψηφίστηκε και από την NME (την σημαντικότερη βρετανική μουσική εφημερίδα) ως το καλύτερο single της προηγούμενης δεκαετίας!

Νίκος Ξυλούρης - Παλληκάρι Στα Σφακιά (Έβαλε Ο Θεός Σημάδι)

Ήταν θέμα χρόνου να σας γράψω και για κάτι ελληνικό. Ας ξεκινήσω λοιπόν λέγοντάς σας ότι ευτύχησα να μεγαλώσω σε μιαν εποχή που το ελληνικό τραγούδι δεν ήταν ημίγυμνα κορίτσια σε τηλεοπτικά show, αχ, βαχ και σαχλαμάρες. Είχε ψυχή, στίχους που μιλούσαν μέσα σου και μουσική που ήταν τέχνη. Ήμουν μικρότερος απ'την ηλικία του Κωστή όταν ήρθα σε επαφή με τον Νίκο Ξυλούρη, τον οποίο λάτρευε και η μαμά αλλά και ο μπαμπάς μου (αυτός νομίζω μόνο λόγω της κοινής τους κρητικής καταγωγής, κατά τ'άλλα ο τραγουδιστής ήταν αριστερός και επαναστάτης ενώ ο παππούς σας δεξιός και αστυνομικός - θα τα καταλάβετε αυτά καλύτερα μεγαλώνοντας). Πολλά τα τραγούδια του που μου άρεσαν, κάποια ζωηρά όπως το 'Αυτό Τον Κόσμο Τον Καλό' που άκουγαν η γιαγιά Ζωή μαζί με την θεία την Ευτυχία τα καλοκαίρια στο χωριό από ένα τοσοδά κασετοφωνάκι όσο εγώ έπαιζα στην αυλή ή καθόμουν μαζί τους στην κουζίνα την ώρα που αυτές λέγανε ιστορίες για τους χειμώνες που περνούσαν χωριστά, και κάποια μελαγχολικά τα οποία με συγκινούσαν χωρίς να πολυκαταλαβαίνω το γιατί. Το πιο ξεχωριστό απ'όλα ήταν το 'Παλληκάρι Στα Σφακιά' ή αλλιώς 'Έβαλε Ο Θεός Σημάδι'. Οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου είναι ένα μικρό αριστούργημα, το ίδιο και η μουσική του μεγάλου Σταύρου Ξαρχάκου. Υπήρχε στον δίσκο 'Συλλογή' που κυκλοφόρησε το 1974.
 

Electribe 101 - Tell Me When The Fever Ended

Και πάνω που έλεγα τι να βάλω στα αγόρια μου σήμερα - κάπου μεταξύ 'Game Of Thrones' που ξεκινήσαμε να βλέπουμε μαζί Άγγελε (και να ξαναβλέπω εγώ για παρέα) και 'Hannibal' που βλέπω με την μαμά - ανοίγω Mansta Radio και πετυχαίνω το 'Tell Me When the Fever Ended'. Θα σας μιλούσα για την τραγουδίστριά του Billie Ray Martin έτσι κι αλλιώς, κάπου στα κοντά μάλιστα γιατί αποτελεί ένα από τα μεγάλα μου κολλήματα - νομίζω δεν μου λείπει τίποτα από την δισκογραφία της, από τους Die Swei και τους S'Express μέχρι τους πρόσφατους Opiates και, φυσικά, τους Electribe 101. Αυτοί οι τελευταίοι μπορεί να κράτησαν μόνο 1-2 χρόνια και να κυκλοφόρησαν ένα και μόνο album, το 'Electribal Memories' το 1990, αλλά έγραψαν πολύ μέσα μου. Ήταν τα όμορφα εξώφυλλα δίσκων τους με φωτογραφίες του Lewis Mulatero, ήταν εποχή (η έκρηξη της καλής house) αλλά κυρίως ήταν η φοβερή φωνή της εκκεντρικής Γερμανίδας - στο τέλος του συγκεκριμένου τραγουδιού σχεδόν τσιρίζει! Θα σας ξαναμιλήσω γι'αυτήν με αφορμή κάποιο από τα πολλά τραγούδια της που αγαπώ, για να σας πω τι σχέση έχει μ'εμένα, την μαμά και το γαμήλιο ταξίδι μας (!).

Billie Holiday - Summertime

Κάπως πρέπει να γνωρίσετε και αν αγαπήσετε την jazz. Προϋπήρχε όλων των μουσικών ειδών που γνωρίζετε και αγαπάτε και αυτό το τραγούδι νομίζω ότι είναι ιδανικό για μια πρώτη επαφή, μιας και πιθανότατα θα σας φανεί οικείο (ίσως το ξέρετε από κάποια από τις 33.000 ηχογραφημένες διασκευές του - κατέχει τον τίτλο του πιο πολυδιασκευασμένου τραγουδιού στην ιστορία της μουσικής)! Το 'Summertime' είμαι μια σύνθεση του George Gershwin για την όπερα του 1935 'Porgy & Bess' το οποίο ερμήνευσε ένα χρόνο αργότερα η Billie Holiday - η οποία θεωρείται μία από τις καλύτερες τραγουδίστριες όλων των εποχών - στέλνοντάς το στο #12 των αμερικάνικων charts - αν και πιο πετυχημένη εκτέλεση είναι αυτή του Billy Stewart που έφτασε στο #10 το 1966. Εμένα μου αρέσουν και οι δύο - όπως και πολλές άλλες - αλλά αν το ακούστε προσεκτικά και διαβάσετε τους γλυκύτατους στίχους του νομίζω ότι θα μπορέσεις να αγγίξει κι εσάς.

Rolling Stones - Angie

Συνεχίζοντας στην κατηγορία SOS έπρεπε να βάλω κάτι από τους Rolling Stones οι οποίοι αποτελούσαν το αντίπαλο δέος των Beatles. Το αξιοθαύμαστο με το συγκρότημα που πήρε τ'όνομά του από την παροιμία πέτρες που κυλάνε δεν χορταριάζουν είναι το ότι φέτος έκλεισε 52 (πενήντα δύο, το γράφω κιόλας γιατί είναι απίστευτο) παρουσίας στην παγκόσμια μουσική σκηνή χωρίς να χάσουν το τσαγανό τους. Θα μπορούσα να βάλω πολλά τραγούδια τους - και θα βάλω σίγουρα στο μέλλον - αλλά μετά από σκέψη κατέληξα στο 'Angie', μια rock μπαλάντα που υπήρχε στον δίσκο τους 'Goats Head Soup' που βγήκε το 1973. Είναι ένα όμορφο τραγούδι που μιλάει, για τι άλλο, για ένα κορίτσι (οι στίχοι του είναι απλοί και ο Mick Jagger έχει πολύ καθαρή προφορά, θα τους καταλάβεις εύκολα Άγγελε, θα είναι σαν να κάνεις... listening) και είναι ένα από τα πρώτα 7ιντσα που αγόρασα χωρίς να ξέρω πολλά πολλά, κυρίως για το εξώφυλλό του (καταλαβαίνεται το γιατί, ε;).

Afrika Bambaataa & Family feat. UB40 - Reckless

Μην περιμένετε λογική συνέχεια στο blog, σας το ξεκαθαρίζω. Θα συμβαίνουν διάφορα χωροχρονικά μπρος-πίσω - και υφολογικά, εννοείται. Τώρα σταματάμε στο 1988, όπου ο ράπερ Africa Bambaata συνεργάζεται με το πιο πετυχημένο reggae συγκρότημα όλων των εποχών, τους UB40. Το 'Reckless' έγινε επιτυχία στην Ελλάδα σε χρόνο ρεκόρ και το χορεύαμε μανιωδώς - υπήρξε και θρυλικό λογοπαίγνιο με την προσθήκη της συλλαβής κα πριν τον τίτλο, που μας έδινε την λέξη καρέκλες που παρέπεμπε στο είδος μουσικής (καρέκλα, που λέγαμε τις προάλλες). Το έχουμε ακούσει 1.000.000 φορές στο αμάξι οπότε ξέρω ότι σας αρέσει αλλά ο λόγος που το έβαλα σήμερα είναι γιατί θέλω να δώσω λίγη παραπάνω έμφαση στην ξανθιά κοπέλα την οποία θέλουν όλοι στο video-clip του. Είναι η Lizzie Tear η οποία προσπάθησε - χωρίς επιτυχία - να γίνει pop star. Αλλά αυτά... σε άλλο επεισόδιο.

Depeche Mode - See You

Ακόμη ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι για την ζωή μου. Κυκλοφόρησε το 1982, ήμουν 12 και ήταν ένα από τα πρώτα 7ιντσα που αγόρασα (ελληνικής κοπής). Την εποχή εκείνη μόλις είχα μπει στο Γυμνάσιο, πήγαινα στα Δημήτρια και - δεν θυμάμαι πως - κάποιος με έφερε σε επαφή με τον Χριστόφορο, ο οποίος το έψαχνε και μου το ζήτησε να το αγοράσει. Από τότε γίναμε φίλοι και, αν και περάσαμε πολλά σκαμπανεβάσματα στην σχέση μας, εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους αγαπημένους μου ανθρώπους και μία από τις σταθερές αξίες στην ζωή μου για πολλούς και διάφορους λόγους, κι ας μην βρισκόμαστε πια συχνά. Επίσης το 'See You' εκτός από το γεγονός του ότι αποτελεί ένα από τα πιο αθώα αλλά συναισθηματικά δυνατά τους τραγούδια - μιλάει για τον νεανικό, εφηβικό ίσως, έρωτα και για το πως όταν είναι ερωτευμένος κανείς νιώθει πως το μόνο που χρειάζεται είναι... να την βλέπει - είναι και το πρώτο τους single σε σύνθεση του Martin L.Gore μετά την αποχώρηση του Vince Clarke - ο οποίος έφτιαξε τους Yazoo. Την θέση του πήρε ο Alan Wilder - τον βλέπετε στην φωτογραφία δεξιά με αστείο clean-cut look (όπως και όλοι οι υπόλοιποι φυσικά). Για την ιστορία: οι Depeche Mode είναι ένα από τα 3-4 μουσικά μου κολλήματα (όχι που δεν το είχατε καταλάβει - lol).

Elvis Presley - Suspicious Minds

Κι όμως, το 'Suspicious Minds' που ξέρετε και αγαπάτε δεν είναι ένα τραγούδι που είπε πρώτος ο Elvis Presley (γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου το 1935 και πέθανε στις 16 Αυγούστου του 1977) αλλά ένας Αμερικανός τραγουδοποιός ονόματι Mark James, ο οποίος είναι και ο συνθέτης του. Η δική του εκτέλεση δεν γνώρισε επιτυχία οπότε η σύνθεση πέρασε στον Βασιλιά και έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του όλων των εποχών, πηγαίνοντας στο #1 Αμερικής και Καναδά. Μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν το τραγούδι ερμήνευσαν... οι πάντες και σε όλα τα είδη μουσικής - από τους Fine Young Cannibals στα eighties (η πιο αγαπημένη μου εκτέλεση - ναι, απ'όλες) μέχρι τον Σάκη Ρουβά πριν από μερικά χρόνια (ο οποίος το σεβάστηκε και το ερμήνευσε μια χαρά). Την εποχή εκείνη δεν γυρίζονταν video-clips οπότε αυτό που βλέπετε είναι μια συρραφή με αποσπάσματα από διάφορες συναυλίες - ομολογουμένως όχι από την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, μιας και είχε ήδη αρχίσει τις καταχρήσεις.

Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made Of This)

Έχει μια νοηματική συνέχεια με το χθεσινό post μιας και μιλάει επίσης για όνειρα και είναι και eighties. Το 'Sweet Dreams (Are Made Of This)' απ'το ομώνυμο δεύτερο album του Dave Stewart και της Annie Lennox είναι ένα από τα θρυλικότερα τραγούδια όλων των εποχών, ένα διαχρονικό pop διαμάντι που ξεπερνάει τα στενά όρια της ηλεκτρονικής μουσικής. Από το πρώτο beat, την πρώτη νότα καταλαβαίνει κανείς για ποιο τραγούδι πρόκειται, είτε είναι παιδάκι 9 χρονών (ακούς Κωστή;) είτε γέρος 99, και αυτό από μόνο του είναι επίτευγμα. Για την ιστορία θα σας πω ότι το συγκρότημα ξεκίνησε την καριέρα του σαν Catch μαζί με κάποια άλλα μέλη, οι οποίοι έγιναν Tourists, για να διαλυθούν κι αυτοί με την σειρά τους - όπως ακριβώς και η σχέση του Dave με την Annie, οι οποίοι υπήρξαν και πραγματικό ανδρόγυνο μέχρι που χώρισαν και κρατώντας την σχέση τους σε επαγγελματικό επίπεδο γνώρισαν μια τεράστια καλλιτεχνική και εμπορική απήχηση - και να δημιουργηθεί το ντουέτο των Εύρυθμων, όπως είναι το, ελληνικότατο, όνομά τους.

The Human League - The Things That Dreams Are Made Of

Το 'Dare' των Human League είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους μου όλων των εποχών. Κυκλοφόρησε το 1981 και ήταν ένα album που άρεσε και στους ροκάδες αλλά και στους καρεκλάδες - θα γελάτε τώρα ή θα κοιτάζετε απορημένοι την οθόνη αλλά αυτός ήταν ο διαχωρισμός (χοντρικά πάντα) τότε, όπου καρεκλάδες όσοι άκουγαν ντίσκο και χορευτική μουσική γενικότερα. Εκεί υπήρχε και το 'Don't You Want Me' που ξέρετε αλλά αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι της πρώτης πλευράς (βινύλιο, δύο πλευρές, Α & Β, χελόοοου!) και θυμάμαι σαν χθες το πως περνούσα καθημερινά από την Σεμέλης, κάτω από το πατρικό μου - το σπίτι της γιαγιάς Ζωής δηλαδή - πηγαίνοντας στο σχολείο και κάποιοι, φοιτητές νομίζω, από ένα ισόγειο με μια πόρτα από τζάμι, το έπαιζαν στη διαπασών και μου έφτιαχνε-έφτιαχναν τη διάθεση κάθε μα κάθε φορά! Μετά το δεύτερο ρεφρέν ο τραγουδιστής τους Philip Oakey σχεδόν ραπάρει και οι λέξεις που μου τραβούσαν την προσοχή πάντα ήταν οι New-York, ice-cream, tv και good times. Για τον Norman Wisdom έμαθα μετά... ;-)