Είναι Ιανουάριος του 1988. Σε λιγότερο από 3 μήνες ενηλικιώνομαι. Σε μία από τις κλασικές μας βόλτες με την μαμά σας στο κέντρο και περνώντας από το βιβλιοπωλείο του Μόλχω, αγοράζω το καινούργιο Smash Hits - βρετανικό περιοδικό για την pop μουσική. Καθώς το χαζεύαμε στον καφέ βλέπουμε ότι στις σελίδες του υπάρχει το πρόγραμμα των συναυλιών των Erasure, που ξεκινούσαν την Άνοιξη. Κάνω μία... έτσι με το δάχτυλο και της δείχνω το Sheffield. Εκεί θα πάω, της λέω, χωρίς να έχω ιδέα πως, ούτε καν που ακριβώς είναι αυτό ή γιατί όχι στο Λονδίνο ας πούμε... Πράγματι, το λέω στην μαμά μου και ξεκινάμε να βγάλουμε διαβατήριο, διότι σαν ανήλικος που ήμουν ήταν απαραίτητη η παρουσία και φυσικά η έγκρισή της στο αστυνομικό τμήμα (καθότι είχε την κηδεμονία μας μετά το διαζύγιο με τον πατέρα μου) έστω κι αν το ταξίδι ήταν τον Απρίλιο, οπότε και θα είχα ενηλικιωθεί. Τελικά φεύγω όντως για μία ολόκληρη εβδομάδα στην Αγγλία ο-λο-μό-να-χος, χωρίς να έχω κανονίσει καν το που θα μείνω, φορώντας μόνο τα ρούχα μου, χωρίς βαλίτσα (μέχρι και εσώρουχα και t-shirts αγόρασα από εκεί) μόνο με μια φωτογραφική μηχανή! Ξέρω, είναι τρελό - μάλλον ότι πιο τρελό έχω κάνει στην, μάλλον ήρεμη κατά τ'άλλα, ζωή μου - αλλά το έκανα στ'αλήθεια και πέρασα απίστευτα! Μερικές εβδομάδες πριν φύγω θυμάμαι να βλέπω το Super, ένα δορυφορικό κανάλι, και την εκπομπή του super-star τότε Nino Firetto, ο οποίο παρουσιάζει το πρώτο single μέσα από το επερχόμενο, τρίτο album τους, 'The Innocents'. Το 'Ship Of Fools' ήταν έρωτας με το πρώτο άκουσμα, τρυφερό και συναισθηματικό καταφέρνει μέχρι σήμερα να με γαληνεύει μ'έναν μοναδικό τρόπο και πιστεύω ότι είναι ένα από τα 5 καλύτερά τους τραγούδια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου